Odôvodnenie 22

Určité systémy AI by vzhľadom na svoju digitálnu povahu mali patriť do rozsahu pôsobnosti tohto nariadenia, aj keď sa v Únii neuvádzajú na trh ani do prevádzky, ani sa v nej nepoužívajú. Ide napríklad o prevádzkovateľa usadeného v Únii, ktorý zmluvne zadáva určité služby prevádzkovateľovi usadenému v tretej krajine v súvislosti s činnosťou vykonávanou systémom AI, ktorý by mohol byť označený ako vysokorizikový. Za týchto okolností by systém AI, ktorý používa prevádzkovateľ v tretej krajine, mohol spracúvať údaje zákonne zozbierané v Únii a prenášané z Únie a poskytovať zadávajúcemu prevádzkovateľovi v Únii výstup uvedeného systému AI vyplývajúci z tohto spracúvania bez toho, aby sa uvedený systém AI uvádzal na trh, do prevádzky alebo sa používal v Únii. S cieľom zabrániť obchádzaniu tohto nariadenia a zabezpečiť účinnú ochranu fyzických osôb nachádzajúcich sa v Únii by sa toto nariadenie malo vzťahovať aj na poskytovateľov systémov AI a subjekty nasadzujúce systémy AI, ktoré sú usadené v tretej krajine, a to v rozsahu, v akom je výstup generovaný týmito systémami určený na používanie v Únii. S cieľom zohľadniť existujúce dojednania a osobitné potreby budúcej spolupráce so zahraničnými partnermi, s ktorými sa vymieňajú informácie a dôkazy, by sa však toto nariadenie nemalo vzťahovať na orgány verejnej moci tretej krajiny a medzinárodné organizácie, ak konajú v rámci spolupráce alebo medzinárodných dohôd uzavretých na únijnej alebo vnútroštátnej úrovni v oblasti presadzovania práva a justičnej spolupráce s Úniou alebo členskými štátmi, pod podmienkou, že príslušná tretia krajina alebo medzinárodná organizácia poskytuje primerané záruky týkajúce sa ochrany základných práv a slobôd jednotlivcov. V relevantných prípadoch sa to môže vzťahovať na činnosti subjektov, ktoré tretie krajiny poverili vykonávaním osobitných úloh na podporu takejto spolupráce v oblasti presadzovania práva a justičnej spolupráce. Takéto rámce spolupráce alebo dohody boli zriadené dvojstranne medzi členskými štátmi a tretími krajinami alebo medzi Európskou úniou, Europolom a inými agentúrami Únie a tretími krajinami a medzinárodnými organizáciami. Orgány zodpovedné za dohľad nad orgánmi presadzovania práva a justičnými orgánmi podľa tohto nariadenia by mali posúdiť, či tieto rámce spolupráce alebo medzinárodné dohody obsahujú primerané záruky, pokiaľ ide o ochranu základných práv a slobôd jednotlivcov. Prijímajúce vnútroštátne orgány a prijímajúce inštitúcie, orgány, úrady a agentúry Únie využívajúce takéto výstupy v Únii zostávajú zodpovedné za zabezpečenie súladu ich využívania s právom Únie. Pri revízii uvedených medzinárodných dohôd alebo uzatváraní nových dohôd v budúcnosti by zmluvné strany mali vynaložiť maximálne úsilie na zosúladenie týchto dohôd s požiadavkami tohto nariadenia.

Ze względu na swój cyfrowy charakter niektóre systemy AI powinny zostać objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia, nawet jeśli nie zostały wprowadzane do obrotu, oddane do użytku ani są wykorzystywane w Unii. Dotyczy to na przykład operatora mającego siedzibę w Unii, który zleca operatorowi mającemu siedzibę w państwie trzecim określone usługi w związku z działaniem, które ma być wykonywane przez system AI, który zostałby zakwalifikowany jako system wysokiego ryzyka. W takich okolicznościach system AI wykorzystywany w państwie trzecim przez operatora mógłby przetwarzać dane, które legalnie zgromadzono w Unii i przekazano poza Unię, oraz przekazywać zlecającemu operatorowi z Unii wynik przetwarzania tych danych przez system AI, natomiast sam system AI nie byłby wprowadzony do obrotu lub oddany do użytku w Unii ani nie byłby w Unii wykorzystywany. Aby zapobiec obchodzeniu przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić skuteczną ochronę osób fizycznych znajdujących się w Unii, niniejsze rozporządzenie powinno mieć również zastosowanie do dostawców i podmiotów stosujących systemy AI, którzy mają siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie trzecim, w zakresie, w jakim wyniki wytworzone przez te systemy są przeznaczone do wykorzystywania w Unii. Aby uwzględnić jednak istniejące ustalenia i szczególne potrzeby w zakresie przyszłej współpracy z partnerami zagranicznymi, z którymi wymienia się informacje i dowody, niniejszego rozporządzenia nie powinno się stosować do organów publicznych państwa trzeciego i organizacji międzynarodowych działających w ramach współpracy lub na mocy zawartych na poziomie Unii lub poziomie krajowym umów międzynarodowych o współpracy organów ścigania i wymiarów sprawiedliwości z Unią lub państwami członkowskimi, pod warunkiem zapewnienia przez to państwo trzecie lub organizację międzynarodową odpowiednich zabezpieczeń w odniesieniu do ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych. W stosownych przypadkach może to obejmować działania podmiotów, którym państwa trzecie powierzyły wykonywanie szczególnych zadań w ramach wsparcia ścigania przestępstw i współpracy wymiarów sprawiedliwości. Takie ramy współpracy lub umowy zostały ustanowione dwustronnie między państwami członkowskimi a państwami trzecimi lub między Unią Europejską, Europolem i innymi agencjami Unii a państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. Organy właściwe do sprawowania nadzoru nad organami ścigania i organami wymiaru sprawiedliwości na mocy niniejszego rozporządzenia powinny ocenić, czy te ramy współpracy lub umowy międzynarodowe zawierają odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych. Będące odbiorcami organy krajowe oraz instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii korzystające z takich wyników w Unii pozostają odpowiedzialne za zapewnienie zgodności ich stosowania z prawem Unii. W przypadku zmiany takich umów międzynarodowych lub zawarcia nowych w przyszłości umawiające się strony powinny dołożyć wszelkich starań, by dostosować takie umowy do wymogów niniejszego rozporządzenia.