Ponieważ dane biometryczne stanowią szczególną kategorię danych osobowych, kilka krytycznych przypadków wykorzystania systemów biometrycznych należy zaklasyfikować jako obarczone wysokim ryzykiem, o ile ich wykorzystywanie jest dozwolone na mocy odpowiednich przepisów prawa Unii i prawa krajowego. Techniczne niedokładności systemów AI przeznaczonych do zdalnej identyfikacji biometrycznej osób fizycznych mogą prowadzić do nieobiektywnych wyników i wywoływać skutki w postaci dyskryminacji. Ryzyko wystąpienia takich nieobiektywnych wyników i skutków w postaci dyskryminacji jest szczególnie istotne w odniesieniu do wieku, pochodzenia etnicznego, rasy, płci lub niepełnosprawności. Systemy zdalnej identyfikacji biometrycznej należy zatem zaklasyfikować jako systemy wysokiego ryzyka ze względu na ryzyko, jakie stwarzają. Do tej kategorii nie należą systemy AI przeznaczone do weryfikacji biometrycznej, w tym uwierzytelniania, prowadzonej jedynie w celu potwierdzenia, że dana osoba fizyczna jest tą osobą, za którą się podaje, oraz potwierdzenia tożsamości osoby fizycznej wyłącznie w celu uzyskania dostępu do usługi, uruchomienia urządzenia lub uzyskania bezpiecznego dostępu do pomieszczeń. Ponadto jako systemy wysokiego ryzyka należy zaklasyfikować systemy AI przeznaczone do kategoryzacji biometrycznej na podstawie danych biometrycznych według wrażliwych atrybutów lub cech chronionych na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, o ile nie są one zakazane na mocy niniejszego rozporządzenia, oraz systemy rozpoznawania emocji, które nie są zakazane na mocy niniejszego rozporządzenia. Za systemy AI wysokiego ryzyka nie należy uznawać systemów biometrycznych, które są przeznaczone wyłącznie do tego, by umożliwić stosowanie środków na rzecz cyberbezpieczeństwa i ochrony danych osobowych.