Bez uszczerbku dla mającego zastosowanie prawa Unii, w szczególności rozporządzenia (UE) 2016/679 i dyrektywy (UE) 2016/680, biorąc pod uwagę inwazyjny charakter systemów zdalnej identyfikacji biometrycznej post factum, korzystanie z takich systemów powinno podlegać zabezpieczeniom. Systemy identyfikacji biometrycznej post factum powinny być zawsze wykorzystywane w sposób proporcjonalny, zgodny z prawem i jeżeli jest to bezwzględnie konieczne, a tym samym ukierunkowane na osoby fizyczne, które mają zostać zidentyfikowane, na określoną lokalizację i zakres czasowy, oraz opierać się na zamkniętym zbiorze danych pochodzących z legalnie uzyskanych materiałów wideo. W żadnym wypadku systemy zdalnej identyfikacji biometrycznej post factum nie powinny być wykorzystywane w ramach ścigania przestępstw w celu prowadzenia niezróżnicowanego nadzoru. Warunki zdalnej identyfikacji biometrycznej post factum nie powinny w żadnym wypadku stanowić podstawy do obchodzenia warunków zakazu i ścisłych wyjątków dotyczących zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym.