Motyw 38

Wykorzystanie systemów AI do zdalnej identyfikacji biometrycznej osób fizycznych w czasie rzeczywistym w przestrzeni publicznej w celu ścigania przestępstw nieuchronnie wiąże się z przetwarzaniem danych biometrycznych. Przepisy niniejszego rozporządzenia zakazujące, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków, takiego wykorzystywania, a których podstawę stanowi art. 16 TFUE, powinny mieć zastosowanie jako lex specialis w odniesieniu do przepisów dotyczących przetwarzania danych biometrycznych zawartych w art. 10 dyrektywy (UE) 2016/680, regulując tym samym w sposób wyczerpujący takie wykorzystywanie i przetwarzanie wspomnianych danych biometrycznych. W związku z tym takie wykorzystywanie i przetwarzanie powinno być możliwe wyłącznie w zakresie, w jakim jest zgodne z ramami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, przy czym wykorzystywanie takich systemów i przetwarzanie takich danych przez właściwe organy – gdy działają w celu ścigania przestępstw – w oparciu o przesłanki wymienione w art. 10 dyrektywy (UE) 2016/680 może mieć miejsce wyłącznie w granicach wyznaczonych przez te ramy. W tym kontekście niniejsze rozporządzenie nie ma na celu ustanowienia podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 8 dyrektywy (UE) 2016/680. Wykorzystywanie systemów zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym w przestrzeni publicznej do celów innych niż ściganie przestępstw, w tym przez właściwe organy, nie powinno być jednak objęte szczególnymi ramami dotyczącymi takiego wykorzystywania w celu ścigania przestępstw, określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Takie wykorzystywanie do celów innych niż ściganie przestępstw nie powinno zatem podlegać wymogowi uzyskania zezwolenia na mocy niniejszego rozporządzenia ani obowiązującym szczegółowym przepisom prawa krajowego, które mogą stanowić podstawę ubiegania się o takie zezwolenie.

La utilización de sistemas de IA para la identificación biométrica remota en tiempo real de personas físicas en espacios de acceso público con fines de garantía del cumplimiento del Derecho implica, necesariamente, el tratamiento de datos biométricos. Las normas del presente Reglamento que prohíben, con algunas excepciones, ese uso, basadas en el artículo 16 del TFUE, deben aplicarse como lex specialis con respecto a las normas sobre el tratamiento de datos biométricos que figuran en el artículo 10 de la Directiva (UE) 2016/680, con lo que se regula de manera exhaustiva dicho uso y el tratamiento de los correspondientes datos biométricos. Por lo tanto, ese uso y tratamiento deben ser posibles únicamente en la medida en que sean compatibles con el marco establecido por el presente Reglamento, sin que haya margen, fuera de dicho marco, para que las autoridades competentes, cuando actúen con fines de garantía del cumplimiento del Derecho, utilicen tales sistemas y traten dichos datos en los supuestos previstos en el artículo 10 de la Directiva (UE) 2016/680. En ese sentido, el presente Reglamento no tiene por objeto proporcionar la base jurídica para el tratamiento de datos personales en virtud del artículo 8 de la Directiva (UE) 2016/680. Sin embargo, el uso de sistemas de identificación biométrica remota en tiempo real en espacios de acceso público con fines distintos de la garantía del cumplimiento del Derecho, también por parte de las autoridades competentes, no debe estar sujeto al marco específico establecido por el presente Reglamento en lo que respecta al uso de dichos sistemas con fines de garantía del cumplimiento del Derecho. Por consiguiente, su uso con fines distintos de la garantía del cumplimiento del Derecho no debe estar sujeto al requisito de obtener una autorización previsto en el presente Reglamento ni a las normas de desarrollo aplicables del Derecho nacional que puedan hacer efectiva dicha autorización.