Motyw 38

Wykorzystanie systemów AI do zdalnej identyfikacji biometrycznej osób fizycznych w czasie rzeczywistym w przestrzeni publicznej w celu ścigania przestępstw nieuchronnie wiąże się z przetwarzaniem danych biometrycznych. Przepisy niniejszego rozporządzenia zakazujące, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków, takiego wykorzystywania, a których podstawę stanowi art. 16 TFUE, powinny mieć zastosowanie jako lex specialis w odniesieniu do przepisów dotyczących przetwarzania danych biometrycznych zawartych w art. 10 dyrektywy (UE) 2016/680, regulując tym samym w sposób wyczerpujący takie wykorzystywanie i przetwarzanie wspomnianych danych biometrycznych. W związku z tym takie wykorzystywanie i przetwarzanie powinno być możliwe wyłącznie w zakresie, w jakim jest zgodne z ramami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, przy czym wykorzystywanie takich systemów i przetwarzanie takich danych przez właściwe organy – gdy działają w celu ścigania przestępstw – w oparciu o przesłanki wymienione w art. 10 dyrektywy (UE) 2016/680 może mieć miejsce wyłącznie w granicach wyznaczonych przez te ramy. W tym kontekście niniejsze rozporządzenie nie ma na celu ustanowienia podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 8 dyrektywy (UE) 2016/680. Wykorzystywanie systemów zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym w przestrzeni publicznej do celów innych niż ściganie przestępstw, w tym przez właściwe organy, nie powinno być jednak objęte szczególnymi ramami dotyczącymi takiego wykorzystywania w celu ścigania przestępstw, określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Takie wykorzystywanie do celów innych niż ściganie przestępstw nie powinno zatem podlegać wymogowi uzyskania zezwolenia na mocy niniejszego rozporządzenia ani obowiązującym szczegółowym przepisom prawa krajowego, które mogą stanowić podstawę ubiegania się o takie zezwolenie.

Die Verwendung von KI-Systemen zur biometrischen Echtzeit-Fernidentifizierung natürlicher Personen in öffentlich zugänglichen Räumen zu Strafverfolgungszwecken erfordert zwangsläufig die Verarbeitung biometrischer Daten. Die Vorschriften dieser Verordnung, die vorbehaltlich bestimmter Ausnahmen eine solche Verwendung auf der Grundlage des Artikels 16 AEUV verbieten, sollten als Lex specialis in Bezug auf die in Artikel 10 der Richtlinie (EU) 2016/680 enthaltenen Vorschriften über die Verarbeitung biometrischer Daten gelten und somit die Verwendung und Verarbeitung der betreffenden biometrischen Daten umfassend regeln. Eine solche Verwendung und Verarbeitung sollte daher nur möglich sein, soweit sie mit dem in dieser Verordnung festgelegten Rahmen vereinbar ist, ohne dass es den zuständigen Behörden bei ihren Tätigkeiten zu Strafverfolgungszwecken Raum lässt, außerhalb dieses Rahmens solche Systeme zu verwenden und die damit verbundenen Daten aus den in Artikel 10 der Richtlinie (EU) 2016/680 aufgeführten Gründen zu verarbeiten. In diesem Zusammenhang soll diese Verordnung nicht als Rechtsgrundlage für die Verarbeitung personenbezogener Daten gemäß Artikel 8 der Richtlinie (EU) 2016/680 dienen. Die Verwendung biometrischer Echtzeit-Fernidentifizierungssysteme in öffentlich zugänglichen Räumen zu anderen Zwecken als der Strafverfolgung, auch durch zuständige Behörden, sollte jedoch nicht unter den in dieser Verordnung festgelegten spezifischen Rahmen für diese Verwendung zu Strafverfolgungszwecken fallen. Eine solche Verwendung zu anderen Zwecken als der Strafverfolgung sollte daher nicht der Genehmigungspflicht gemäß dieser Verordnung und den zu dieser Genehmigung anwendbaren detaillierten nationalen Rechtsvorschriften unterliegen.