Ze względu na swój cyfrowy charakter niektóre systemy AI powinny zostać objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia, nawet jeśli nie zostały wprowadzane do obrotu, oddane do użytku ani są wykorzystywane w Unii. Dotyczy to na przykład operatora mającego siedzibę w Unii, który zleca operatorowi mającemu siedzibę w państwie trzecim określone usługi w związku z działaniem, które ma być wykonywane przez system AI, który zostałby zakwalifikowany jako system wysokiego ryzyka. W takich okolicznościach system AI wykorzystywany w państwie trzecim przez operatora mógłby przetwarzać dane, które legalnie zgromadzono w Unii i przekazano poza Unię, oraz przekazywać zlecającemu operatorowi z Unii wynik przetwarzania tych danych przez system AI, natomiast sam system AI nie byłby wprowadzony do obrotu lub oddany do użytku w Unii ani nie byłby w Unii wykorzystywany. Aby zapobiec obchodzeniu przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić skuteczną ochronę osób fizycznych znajdujących się w Unii, niniejsze rozporządzenie powinno mieć również zastosowanie do dostawców i podmiotów stosujących systemy AI, którzy mają siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie trzecim, w zakresie, w jakim wyniki wytworzone przez te systemy są przeznaczone do wykorzystywania w Unii. Aby uwzględnić jednak istniejące ustalenia i szczególne potrzeby w zakresie przyszłej współpracy z partnerami zagranicznymi, z którymi wymienia się informacje i dowody, niniejszego rozporządzenia nie powinno się stosować do organów publicznych państwa trzeciego i organizacji międzynarodowych działających w ramach współpracy lub na mocy zawartych na poziomie Unii lub poziomie krajowym umów międzynarodowych o współpracy organów ścigania i wymiarów sprawiedliwości z Unią lub państwami członkowskimi, pod warunkiem zapewnienia przez to państwo trzecie lub organizację międzynarodową odpowiednich zabezpieczeń w odniesieniu do ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych. W stosownych przypadkach może to obejmować działania podmiotów, którym państwa trzecie powierzyły wykonywanie szczególnych zadań w ramach wsparcia ścigania przestępstw i współpracy wymiarów sprawiedliwości. Takie ramy współpracy lub umowy zostały ustanowione dwustronnie między państwami członkowskimi a państwami trzecimi lub między Unią Europejską, Europolem i innymi agencjami Unii a państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. Organy właściwe do sprawowania nadzoru nad organami ścigania i organami wymiaru sprawiedliwości na mocy niniejszego rozporządzenia powinny ocenić, czy te ramy współpracy lub umowy międzynarodowe zawierają odpowiednie zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych. Będące odbiorcami organy krajowe oraz instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii korzystające z takich wyników w Unii pozostają odpowiedzialne za zapewnienie zgodności ich stosowania z prawem Unii. W przypadku zmiany takich umów międzynarodowych lub zawarcia nowych w przyszłości umawiające się strony powinny dołożyć wszelkich starań, by dostosować takie umowy do wymogów niniejszego rozporządzenia.