Motyw 33

Wykorzystanie tych systemów w celu ścigania przestępstw powinno zatem być zabronione, z wyjątkiem wyczerpującej listy wąsko zdefiniowanych sytuacji, w których wykorzystanie to jest bezwzględnie konieczne do realizacji istotnego interesu publicznego, którego waga przeważa nad ryzykiem. Sytuacje te obejmują poszukiwanie określonych ofiar przestępstw, w tym osób zaginionych; zapobieganie niektórym zagrożeniom życia lub bezpieczeństwa fizycznego osób fizycznych lub atakowi terrorystycznemu; oraz lokalizowanie lub identyfikowanie sprawców przestępstw lub podejrzanych o popełnienie przestępstw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy przestępstwa te podlegają w danym państwie członkowskim karze pozbawienia wolności lub środkowi polegającemu na pozbawieniu wolności przez okres, którego górna granica wynosi co najmniej cztery lata, zgodnie z ich definicją w prawie tego państwa członkowskiego. Taki próg kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności zgodnie z prawem krajowym pozwala zapewnić, aby przestępstwo było na tyle poważne, by potencjalnie uzasadniać wykorzystanie systemów zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym. Ponadto wykaz przestępstw przedstawiony w załączniku do niniejszego rozporządzenia opiera się na 32 przestępstwach wymienionych w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW ¹⁸, biorąc pod uwagę, że niektóre z tych przestępstw mogą w praktyce mieć większe znaczenie niż inne, ponieważ można przewidzieć, że korzystanie ze zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym może być w bardzo różnym stopniu konieczne i proporcjonalne do praktycznych celów lokalizowania lub identyfikowania sprawcy poszczególnych wymienionych przestępstw lub podejrzanego o popełnienie tych przestępstw, przy uwzględnieniu prawdopodobnych różnic w odniesieniu do powagi, prawdopodobieństwa i skali szkody lub ewentualnych negatywnych konsekwencji. Bezpośrednie zagrożenie życia lub bezpieczeństwa fizycznego osób fizycznych może również wynikać z poważnego zakłócenia funkcjonowania infrastruktury krytycznej zdefiniowanej w art. 2 pkt 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2557 ¹⁹, w przypadku gdy zakłócenie lub zniszczenie takiej infrastruktury krytycznej spowodowałoby bezpośrednie zagrożenie życia lub bezpieczeństwa fizycznego osoby, w tym poprzez poważną szkodę w dostarczaniu podstawowych dostaw dla ludności lub w wykonywaniu podstawowych funkcji państwa. Ponadto niniejsze rozporządzenie powinno utrzymać możliwość przeprowadzania przez organy ścigania, organy kontroli granicznej, organy imigracyjne lub organy azylowe kontroli tożsamości w obecności danej osoby zgodnie z warunkami określonymi w prawie Unii i prawie krajowym w odniesieniu do takich kontroli. W szczególności organy ścigania, organy kontroli granicznej, organy imigracyjne lub organy azylowe powinny mieć możliwość korzystania z systemów informacyjnych, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym, w celu zidentyfikowania osób, które podczas kontroli tożsamości odmawiają identyfikacji lub nie są w stanie podać lub dowieść swojej tożsamości – bez konieczności uzyskiwania uprzedniego zezwolenia na podstawie niniejszego rozporządzenia. Może to na przykład dotyczyć osoby mającej związek z przestępstwem, która nie chce lub – w wyniku wypadku lub z powodu stanu zdrowia – nie jest w stanie ujawnić swojej tożsamości organom ścigania.

L’utilisation de ces systèmes à des fins répressives devrait donc être interdite, sauf dans des situations précisément répertoriées et rigoureusement définies, dans lesquelles l’utilisation se limite au strict nécessaire à la réalisation d’objectifs d’intérêt général dont l’importance l’emporte sur les risques encourus. Ces situations comprennent la recherche de certaines victimes d’actes criminels, y compris de personnes disparues; certaines menaces pour la vie ou la sécurité physique des personnes physiques, ou des menaces d’attaque terroriste; et la localisation ou l’identification des auteurs ou des suspects des infractions pénales énumérées dans une annexe du présent règlement, lorsque ces infractions pénales sont passibles, dans l’État membre concerné, d’une peine ou d’une mesure de sûreté privative de liberté d’une durée maximale d’au moins quatre ans et telles qu’elles sont définies dans le droit dudit État membre. Le seuil fixé pour la peine ou la mesure de sûreté privative de liberté prévue par le droit national contribue à garantir que l’infraction soit suffisamment grave pour justifier l’utilisation de systèmes d’identification biométrique à distance «en temps réel». En outre, la liste des infractions pénales figurant en annexe du présent règlement sont basées sur les 32 infractions pénales énumérées dans la décision-cadre 2002/584/JAI du Conseil ¹⁸, compte tenu du fait que certaines de ces infractions sont, en pratique, susceptibles d’être plus pertinentes que d’autres, dans le sens où le recours à l’identification biométrique à distance «en temps réel» pourrait, vraisemblablement, être nécessaire et proportionné, à des degrés très divers, pour les mesures pratiques de localisation ou d’identification d’un auteur ou d’un suspect de l’une des différentes infractions pénales répertoriées, eu égard également aux différences probables dans la gravité, la probabilité et l’ampleur du préjudice ou des éventuelles conséquences négatives. Une menace imminente pour la vie ou pour la sécurité physique des personnes physiques pourrait également résulter d’une grave perturbation d’une infrastructure critique, au sens de l’article 2, point 4), de la directive (UE) 2022/2557 du Parlement européen et du Conseil ¹⁹, lorsque l’arrêt ou la destruction de cette infrastructure critique entraînerait une menace imminente pour la vie ou la sécurité physique d’une personne, notamment en portant gravement atteinte à la fourniture de produits de base à la population ou à l’exercice de la fonction essentielle de l’État. Par ailleurs, le présent règlement devrait préserver la capacité des autorités répressives, des autorités chargées des contrôles aux frontières, des services de l’immigration ou des autorités compétentes en matière d’asile d’effectuer des contrôles d’identité en présence de la personne concernée conformément aux conditions prévues par le droit de l’Union et le droit national pour ces contrôles. En particulier, les autorités répressives, les autorités chargées des contrôles aux frontières, les services de l’immigration ou les autorités compétentes en matière d’asile devraient pouvoir utiliser des systèmes d’information, conformément au droit de l’Union ou au droit national, pour identifier une personne qui, lors d’un contrôle d’identité, soit refuse d’être identifiée, soit n’est pas en mesure de décliner son identité ou de la prouver, sans qu’il leur soit fait obligation par le présent règlement d’obtenir une autorisation préalable. Il peut s’agir, par exemple, d’une personne impliquée dans une infraction, qui ne veut pas ou ne peut pas divulguer son identité aux autorités répressives en raison d’un accident ou de son état de santé.