Considerando 33

L'uso di tali sistemi a fini di attività di contrasto dovrebbe pertanto essere vietato, eccezion fatta per le situazioni elencate in modo esaustivo e definite rigorosamente, nelle quali l'uso è strettamente necessario per perseguire un interesse pubblico rilevante, la cui importanza prevale sui rischi. Tali situazioni comprendono la ricerca di determinate vittime di reato, comprese le persone scomparse, determinate minacce per la vita o l'incolumità fisica delle persone fisiche o un attacco terroristico nonché la localizzazione o l'identificazione degli autori o dei sospettati di reati elencati nell'allegato del presente regolamento qualora tali reati siano punibili nello Stato membro interessato con una pena o una misura di sicurezza privativa della libertà personale della durata massima di almeno quattro anni e sono definiti conformemente al diritto di tale Stato membro. Tale soglia per la pena o la misura di sicurezza privativa della libertà personale in conformità del diritto nazionale contribuisce a garantire che il reato sia sufficientemente grave da giustificare potenzialmente l'uso di sistemi di identificazione biometrica remota «in tempo reale». Inoltre, l’elenco dei reati di cui all’allegato del presente regolamento è basato sui 32 reati elencati nella decisione quadro 2002/584/GAI del Consiglio ¹⁸, tenendo conto che alcuni reati risultano più pertinenti di altri, poiché il grado di necessità e proporzionalità del ricorso all'identificazione biometrica remota «in tempo reale» potrebbe essere prevedibilmente molto variabile per quanto concerne il perseguimento pratico della localizzazione o dell'identificazione nei confronti di un autore o un sospettato dei vari reati elencati e con riguardo alle possibili differenze in termini di gravità, probabilità e portata del danno o delle eventuali conseguenze negative. Una minaccia imminente per la vita o l'incolumità fisica delle persone fisiche potrebbe anche derivare da un grave danneggiamento dell'infrastruttura critica quale definita all'articolo 2, punto 4, della direttiva (UE) 2022/2557 del Parlamento europeo e del Consiglio ¹⁹, ove il danneggiamento o la distruzione di tale infrastruttura critica possa comportare una minaccia imminente per la vita o l'integrità fisica di una persona, anche in ragione di un grave danno alla fornitura di forniture di base alla popolazione o all'esercizio della funzione essenziale dello Stato. Il presente regolamento dovrebbe altresì preservare la capacità delle autorità competenti in materia di contrasto, di controllo delle frontiere, di immigrazione o di asilo di svolgere controlli d'identità in presenza della persona interessata, conformemente alle condizioni stabilite per tali controlli dal diritto dell'Unione e nazionale. In particolare, le autorità competenti in materia di contrasto, di controllo delle frontiere, di immigrazione o di asilo dovrebbero poter utilizzare i sistemi di informazione, conformemente al diritto dell'Unione o nazionale, per identificare le persone che, durante un controllo d'identità, rifiutano di essere identificate o non sono in grado di dichiarare o dimostrare la loro identità, senza essere tenute, a norma del presente regolamento, a ottenere un'autorizzazione preventiva. Potrebbe trattarsi, ad esempio, di una persona coinvolta in un reato che, a causa di un incidente o di un problema di salute, non vuole rivelare la propria identità alle autorità di contrasto o non è in grado di farlo.

Wykorzystanie tych systemów w celu ścigania przestępstw powinno zatem być zabronione, z wyjątkiem wyczerpującej listy wąsko zdefiniowanych sytuacji, w których wykorzystanie to jest bezwzględnie konieczne do realizacji istotnego interesu publicznego, którego waga przeważa nad ryzykiem. Sytuacje te obejmują poszukiwanie określonych ofiar przestępstw, w tym osób zaginionych; zapobieganie niektórym zagrożeniom życia lub bezpieczeństwa fizycznego osób fizycznych lub atakowi terrorystycznemu; oraz lokalizowanie lub identyfikowanie sprawców przestępstw lub podejrzanych o popełnienie przestępstw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy przestępstwa te podlegają w danym państwie członkowskim karze pozbawienia wolności lub środkowi polegającemu na pozbawieniu wolności przez okres, którego górna granica wynosi co najmniej cztery lata, zgodnie z ich definicją w prawie tego państwa członkowskiego. Taki próg kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności zgodnie z prawem krajowym pozwala zapewnić, aby przestępstwo było na tyle poważne, by potencjalnie uzasadniać wykorzystanie systemów zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym. Ponadto wykaz przestępstw przedstawiony w załączniku do niniejszego rozporządzenia opiera się na 32 przestępstwach wymienionych w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW ¹⁸, biorąc pod uwagę, że niektóre z tych przestępstw mogą w praktyce mieć większe znaczenie niż inne, ponieważ można przewidzieć, że korzystanie ze zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym może być w bardzo różnym stopniu konieczne i proporcjonalne do praktycznych celów lokalizowania lub identyfikowania sprawcy poszczególnych wymienionych przestępstw lub podejrzanego o popełnienie tych przestępstw, przy uwzględnieniu prawdopodobnych różnic w odniesieniu do powagi, prawdopodobieństwa i skali szkody lub ewentualnych negatywnych konsekwencji. Bezpośrednie zagrożenie życia lub bezpieczeństwa fizycznego osób fizycznych może również wynikać z poważnego zakłócenia funkcjonowania infrastruktury krytycznej zdefiniowanej w art. 2 pkt 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2557 ¹⁹, w przypadku gdy zakłócenie lub zniszczenie takiej infrastruktury krytycznej spowodowałoby bezpośrednie zagrożenie życia lub bezpieczeństwa fizycznego osoby, w tym poprzez poważną szkodę w dostarczaniu podstawowych dostaw dla ludności lub w wykonywaniu podstawowych funkcji państwa. Ponadto niniejsze rozporządzenie powinno utrzymać możliwość przeprowadzania przez organy ścigania, organy kontroli granicznej, organy imigracyjne lub organy azylowe kontroli tożsamości w obecności danej osoby zgodnie z warunkami określonymi w prawie Unii i prawie krajowym w odniesieniu do takich kontroli. W szczególności organy ścigania, organy kontroli granicznej, organy imigracyjne lub organy azylowe powinny mieć możliwość korzystania z systemów informacyjnych, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym, w celu zidentyfikowania osób, które podczas kontroli tożsamości odmawiają identyfikacji lub nie są w stanie podać lub dowieść swojej tożsamości – bez konieczności uzyskiwania uprzedniego zezwolenia na podstawie niniejszego rozporządzenia. Może to na przykład dotyczyć osoby mającej związek z przestępstwem, która nie chce lub – w wyniku wypadku lub z powodu stanu zdrowia – nie jest w stanie ujawnić swojej tożsamości organom ścigania.