Recital 73

High-risk AI systems should be designed and developed in such a way that natural persons can oversee their functioning, ensure that they are used as intended and that their impacts are addressed over the system’s lifecycle. To that end, appropriate human oversight measures should be identified by the provider of the system before its placing on the market or putting into service. In particular, where appropriate, such measures should guarantee that the system is subject to in-built operational constraints that cannot be overridden by the system itself and is responsive to the human operator, and that the natural persons to whom human oversight has been assigned have the necessary competence, training and authority to carry out that role. It is also essential, as appropriate, to ensure that high-risk AI systems include mechanisms to guide and inform a natural person to whom human oversight has been assigned to make informed decisions if, when and how to intervene in order to avoid negative consequences or risks, or stop the system if it does not perform as intended. Considering the significant consequences for persons in the case of an incorrect match by certain biometric identification systems, it is appropriate to provide for an enhanced human oversight requirement for those systems so that no action or decision may be taken by the deployer on the basis of the identification resulting from the system unless this has been separately verified and confirmed by at least two natural persons. Those persons could be from one or more entities and include the person operating or using the system. This requirement should not pose unnecessary burden or delays and it could be sufficient that the separate verifications by the different persons are automatically recorded in the logs generated by the system. Given the specificities of the areas of law enforcement, migration, border control and asylum, this requirement should not apply where Union or national law considers the application of that requirement to be disproportionate.

Systemy AI wysokiego ryzyka należy projektować i rozwijać w taki sposób, aby osoby fizyczne mogły nadzorować ich funkcjonowanie, zapewniać, by ich wykorzystanie było zgodne z przeznaczeniem oraz zapewniać, aby skutki ich wykorzystania były uwzględniane w całym cyklu życia systemu. W tym celu przed wprowadzeniem systemu do obrotu lub oddaniem go do użytku dostawca systemu powinien określić odpowiednie środki związane z nadzorem ze strony człowieka. W szczególności, w stosownych przypadkach, takie środki powinny gwarantować, że system podlega wbudowanym ograniczeniom operacyjnym, których sam nie jest w stanie obejść, i reaguje na działania człowieka – operatora systemu, oraz że osoby fizyczne, którym powierzono sprawowanie nadzoru ze strony człowieka, posiadają niezbędne kompetencje, przeszkolenie i uprawnienia do pełnienia tej funkcji. W stosownych przypadkach istotne jest także zapewnienie, aby systemy AI wysokiego ryzyka obejmowały mechanizmy udzielania wskazówek i informacji osobom fizycznym, którym powierzono nadzór ze strony człowieka, aby mogły one podejmować świadome decyzje, czy, kiedy i w jaki sposób należy interweniować w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji lub ryzyka lub zatrzymać system, jeżeli nie działa on zgodnie z przeznaczeniem. Zważywszy na istotne konsekwencje dla osób w przypadku nieprawidłowego dopasowania przez niektóre systemy identyfikacji biometrycznej, należy wprowadzić wymóg sprawowania w odniesieniu do tych systemów wzmocnionego nadzoru ze strony człowieka, tak aby podmiot stosujący nie mógł podejmować żadnych działań ani decyzji na podstawie identyfikacji wynikającej z systemu, dopóki nie została ona odrębnie zweryfikowana i potwierdzona przez co najmniej dwie osoby fizyczne. Osoby te mogą pochodzić z różnych podmiotów i mogą to być osoby obsługujące system lub z niego korzystające. Wymóg ten nie powinien powodować niepotrzebnych obciążeń ani opóźnień i powinno wystarczyć, że odrębne weryfikacje dokonywane przez różne osoby będą automatycznie rejestrowane w wygenerowanych przez system rejestrach zdarzeń. Biorąc pod uwagę specyfikę obszarów ścigania przestępstw, migracji, kontroli granicznej i azylu, wymóg ten nie powinien mieć zastosowania, jeżeli na mocy prawa Unii lub prawa krajowego stosowanie tego wymogu uznaje się za nieproporcjonalne.