Recital 35

Each use of a ‘real-time’ remote biometric identification system in publicly accessible spaces for the purpose of law enforcement should be subject to an express and specific authorisation by a judicial authority or by an independent administrative authority of a Member State whose decision is binding. Such authorisation should, in principle, be obtained prior to the use of the AI system with a view to identifying a person or persons. Exceptions to that rule should be allowed in duly justified situations on grounds of urgency, namely in situations where the need to use the systems concerned is such as to make it effectively and objectively impossible to obtain an authorisation before commencing the use of the AI system. In such situations of urgency, the use of the AI system should be restricted to the absolute minimum necessary and should be subject to appropriate safeguards and conditions, as determined in national law and specified in the context of each individual urgent use case by the law enforcement authority itself. In addition, the law enforcement authority should in such situations request such authorisation while providing the reasons for not having been able to request it earlier, without undue delay and at the latest within 24 hours. If such an authorisation is rejected, the use of real-time biometric identification systems linked to that authorisation should cease with immediate effect and all the data related to such use should be discarded and deleted. Such data includes input data directly acquired by an AI system in the course of the use of such system as well as the results and outputs of the use linked to that authorisation. It should not include input that is legally acquired in accordance with another Union or national law. In any case, no decision producing an adverse legal effect on a person should be taken based solely on the output of the remote biometric identification system.

Każde wykorzystanie systemu zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym w przestrzeni publicznej w celu ścigania przestępstw powinno wymagać wyraźnego i szczególnego zezwolenia wydanego przez organ wymiaru sprawiedliwości lub niezależny organ administracyjny państwa członkowskiego, którego decyzje są wiążące. Takie zezwolenie należy co do zasady uzyskać przed wykorzystaniem systemu AI w celu zidentyfikowania osoby lub osób. Wyjątki od tej zasady powinny być dozwolone w należycie uzasadnionych sytuacjach nadzwyczajnych, to znaczy w sytuacjach, w których potrzeba wykorzystania danego systemu jest na tyle duża, że uzyskanie zezwolenia przed rozpoczęciem korzystania z tego systemu AI jest faktycznie i obiektywnie niemożliwe. W takich sytuacjach nadzwyczajnych wykorzystanie systemu AI powinno być ograniczone do bezwzględnie niezbędnego minimum i powinno podlegać odpowiednim zabezpieczeniom i warunkom określonym w prawie krajowym i sprecyzowanym przez sam organ ścigania w kontekście każdego przypadku nadzwyczajnego wykorzystania. Ponadto organ ścigania powinien w takich sytuacjach wystąpić o takie zezwolenie, podając powody, dla których nie był w stanie wystąpić o nie wcześniej, bez zbędnej zwłoki i nie później niż w ciągu 24 godzin. W przypadku odmowy udzielenia takiego zezwolenia wykorzystywanie systemów identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym powiązanych z tym zezwoleniem powinno zostać wstrzymane ze skutkiem natychmiastowym, a wszystkie dane związane z takim wykorzystaniem powinny zostać odrzucone i usunięte. Dane takie obejmują dane wejściowe uzyskane bezpośrednio przez system AI w trakcie korzystania z takiego systemu, a także związane z tym zezwoleniem rezultaty i wyniki uzyskane podczas tego wykorzystania. Powyższe nie powinno mieć zastosowania do danych wejściowych uzyskanych legalnie zgodnie z innymi przepisami prawa Unii lub prawa krajowego. W każdym przypadku żadnej decyzji wywołującej niepożądane skutki prawne dla osoby nie należy podejmować wyłącznie na podstawie wyników uzyskanych z systemu zdalnej identyfikacji biometrycznej.