Bod odůvodnění 17

Pojem „systém biometrické identifikace na dálku“ uvedený v tomto nařízení by měl být definován funkčně jako systém AI určený k identifikaci fyzických osob, a to obvykle na dálku, bez jejich aktivního zapojení prostřednictvím porovnání biometrických údajů dané osoby s biometrickými údaji obsaženými v referenční databázi, bez ohledu na konkrétní technologii, procesy nebo typy použitých biometrických údajů. Tyto systémy biometrické identifikace na dálku se obvykle používají ke snímání vícero osob nebo jejich chování současně, s cílem významně usnadnit identifikaci osob bez jejich aktivního zapojení. To nezahrnuje systémy AI určené k biometrickému ověřování, včetně autentizace, jejichž jediným účelem je potvrdit, zda je konkrétní fyzická osoba osobou, za niž se prohlašuje, a potvrdit totožnost fyzické osoby za jediným účelem, kterým je získání přístupu ke službě, odblokování zařízení nebo získání bezpečnostního přístupu k prostorám. Uvedené vyloučení je odůvodněno skutečností, že tyto systémy budou mít ve srovnání se systémy biometrické identifikace na dálku, které mohou být použity ke zpracování biometrických údajů velkého počtu osob bez jejich aktivního zapojení, pravděpodobně menší dopad na základní práva fyzických osob. V případě systémů provádějících identifikaci v reálném čase probíhá jak zaznamenání biometrických údajů, tak porovnání a identifikace okamžitě, téměř okamžitě nebo v každém případě bez významného zpoždění. V tomto ohledu by neměl existovat žádný prostor pro obcházení pravidel tohoto nařízení o používání dotčených systémů AI v reálném čase stanovením menších zpoždění. Systémy fungující v reálném čase zahrnují použití materiálu „živě“ nebo jen s malým časovým posunem, jako jsou například videozáznamy generované kamerou nebo jiným zařízením s podobnými funkcemi. Naproti tomu v případě systémů, ve kterých identifikace probíhá „následně,“ dochází k porovnání a identifikaci zachycených údajů až se značným zpožděním. Jedná se o materiály, jako jsou například fotografie nebo videozáznamy generované kamerami s uzavřeným televizním okruhem nebo soukromými zařízeními, které byly vytvořeny před použitím tohoto systému ve vztahu k dotčeným fyzickým osobám.

Pojęcie „systemu zdalnej identyfikacji biometrycznej”, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, należy zdefiniować funkcjonalnie jako system AI służący do identyfikacji osób fizycznych bez aktywnego udziału tych osób, co do zasady na odległość, poprzez porównanie danych biometrycznych danej osoby z danymi biometrycznymi zawartymi w referencyjnej bazie danych, niezależnie od konkretnej stosowanej technologii oraz konkretnych wykorzystywanych procesów lub rodzajów danych biometrycznych. Takie systemy zdalnej identyfikacji biometrycznej są zwykle wykorzystywane do jednoczesnego obserwowania wielu osób lub ich zachowania w celu znacznego ułatwienia identyfikacji osób fizycznych bez ich aktywnego udziału. Do tej kategorii nie należą systemy AI przeznaczone do weryfikacji biometrycznej, która obejmuje uwierzytelnianie, prowadzonej jedynie w celu potwierdzenia, że dana osoba fizyczna jest osobą, za którą się podaje, oraz potwierdzenia tożsamości osoby fizycznej wyłącznie w celu uzyskania dostępu do usługi, uruchomienia urządzenia lub uzyskania bezpiecznego dostępu do pomieszczeń. Wyłączenie to jest uzasadnione faktem, że takie systemy w niewielkim stopniu mogą wpływać na prawa podstawowe osób fizycznych w porównaniu z systemami zdalnej identyfikacji biometrycznej, które mogą być wykorzystywane do przetwarzania danych biometrycznych dużej liczby osób bez ich aktywnego udziału. W przypadku systemów działających „w czasie rzeczywistym” zbieranie danych biometrycznych, porównanie i identyfikacja następują natychmiast, niemal natychmiast lub w każdym razie bez znacznego opóźnienia. W związku z tym nie powinno być możliwości obchodzenia przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących stosowania systemów AI „w czasie rzeczywistym” poprzez wprowadzanie niewielkich opóźnień. Systemy identyfikacji „w czasie rzeczywistym” obejmują wykorzystanie materiału rejestrowanego „na żywo” lub „niemal na żywo”, takiego jak materiał wideo generowany przez kamerę lub inne urządzenie o podobnej funkcjonalności. Natomiast w przypadku systemów identyfikacji post factum dane biometryczne zostały już zebrane, a porównanie i identyfikacja następują ze znacznym opóźnieniem. Dotyczy to materiałów, takich jak zdjęcia lub materiały wideo generowane przez kamery telewizji przemysłowej lub urządzenia prywatne, które to materiały zostały wygenerowane, zanim użyto systemu identyfikacji w stosunku do danej osoby fizycznej.